بی شمس رخ تو...!دیگر دلی مانده مرا؟

یک/ آنجا که درختان به اطاعت ایستاده اند مرگ روی دوش من؛ زمین حیران؛ بهت زده و ترس؛ قالبی ست که هنوز از هیچ اندامی پر نشده زندگی ؛ بلند بلند می خندد                                 سیاست؛ یعنی همین! دو/ می روم برای چندمین بار ؛ کنار میز و آرام می پرسم: بالاخره پسر من دانش آموز شما می شود؟ من؛ سواد نداشتم وقت سربازی نامه هایم برای سوگل بدخط بود                               زشت بود                                 کثیف بود رفتم سواد ؛ سواد بیشتر                     برای سوگل نامه نوشتم                             خوش خط ؛ تمیز؛ زیبا                                     این پسر دکتر نمی شود        &nb بی شمس رخ تو...!دیگر دلی مانده مرا؟...

یک/ اگر روی ابرها ننشسته باشم اگر روی ابرها ننوشته باشم اگر روی ابرها به سمت شرق و غرب ؛ نرفته باشم اگر روی ابرها ؛ راه راه راه ؛ حرکت نکرده باشم                                                                 شب؛ شب ؛ شب                                                                  من ؛ ماه نیستم!!! دو/ خشم را می خورم درون چشم هایت و اعضا درونی گوشت را کنترل می کنم که: چرا هوای من؛ هوای من؛ هوای من یکی که هنوز کنارت ایستاده ام را نداری؟! سه/ یکی آمد که بامن ؛ عشق باشد کنار عشق من هم؛ عشق باشد پرنده تا پرید از قلب من شوق برای عشق بازی ؛ باز باشد یکی از خوبرویان خدایی... که از دستش برآمد؛ عشق باشد خدایا شوق را درمن نکشتی ... سپاست؛ عشق آمد؛ عشق باشد!!! چهار/ درون مکث من ؛ سئوال زمرمه شد :                           بی شمس رخ تو...!دیگر دلی مانده مرا؟...

یک/ ماه که؛ میان واژه های نفس گیر " ابر" ؛ " مه" جان خودرا بالا می کشد . مشکی حد پائین رنگ آسمان است ؛ درفضائی که ستاره نیست! غمگین لا به لای داستان های دروغین آن سوی جهان که روز است ؛ می چرخم. وتو ... در آن روز روشن هم ؛ مثل این شب تاریک رفته ای! دو/ بردمت از گرمی عشقم از خورشید خویشم ؛ خویش بیرون سرد شد قلبم ولی بازم هنوز؛ عشق است! سه/ ترک کردی مرا چون                           از سیگار راحت تر! و گذاشتی مرا لا به لای خاطراتت                                              از کبریت راحت تر! درخاکسترم سوزاندی ام ؛ آری                                           از سیگار راحت تر! و درخلوت مرا کشتی                                        از کبریت راحت تر! بمان باهردو تا عمرت؛ بمان باهردو تا عمرت          &nbs بی شمس رخ تو...!دیگر دلی مانده مرا؟...

یک/ گرم روی آینه خوابیده ای انگار درهزار توی رنگ ها عشق دارد؛ خودش را پیدا می کند پروانه ... دیگر شمع درخانه نداریم گرم روی آینه به خواب سوختن ادامه بده ... دو/ می پوشم غرورم را                           ودرکلاس بین همه می نشینم                           چه داستان های دروغ ؛ قابل بررسی ست...                                               لیلی و مجنون                                              شیرین و فرهاد                           مگر درون هرجامعه ای که می رویم و می آئیم ؛ چقدر تغییر است؟           تحقیر           توهین           عشق بی شمس رخ تو...!دیگر دلی مانده مرا؟...